Door Jolanda Gerritsen

De WMO is in het leven geroepen om de huidige voorzieningen, waaronder de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ), te ontlasten. De gemeenten gaan vanaf 1 januari 2007 de vrijgekomen gelden, via de WMO verdelen onder de cliënten en de zorgverleners, bijvoorbeeld de Thuiszorg. Nu is al duidelijk dat er flinke problemen te verwachten zijn met de invoering van deze nieuwe regelgeving, veel banen komen op de tocht te staan binnen de thuiszorgorganisaties en veel cliënten, moeten na lange tijd ineens gaan wennen aan een nieuwe zorgverlener, iets wat voor veel ouderen een probleem is.

De WMO gaat de verantwoordelijkheid voor de voorzieningen, voor ouderen en gehandicapten, bij de gemeenten neerleggen. Nu zijn er veel verschillende voorzieningen, waaronder de Welzijnswet, de Wet voorzieningen gehandicapten (WVG) en de AWBZ. Per 1 januari 2007 gaat de WMO deze voorzieningen vervangen. Er komt dus 1 loket dat gelegen is op gemeentelijk niveau. Dit loket gaat de gelden voor de bijzondere ziektekosten zoals onder andere huishoudelijke hulp en ziektevervoer beheren.  Ouderen en mensen met een lichamelijke, psychische of verstandelijke handicap moeten makkelijker kunnen meedoen in de samenleving. Een vereenvoudiging van de regelgeving, door het afschaffen van de verschillende voorzieningen, is hierin van belang, maar daar ligt ook meteen het grootste manco van de WMO. De gemeenten mogen namelijk zelf bepalen hoe het geld wordt uitgegeven, of er eigen bijdragen geheven worden en aan wie de zorgcontracten worden aangeboden. Iedere gemeente houdt er dus een verschillend WMO beleid op na.

Sommige gevolgen van de nieuwe WMO zijn nu al, ruim voor de invoering, zichtbaar. Er ontstaat marktwerking tussen de verschillende thuiszorgorganisaties. Een onwelkom verschijnsel binnen de thuiszorg zoals het zich nu laat aanzien. Marktwerking is een prima verschijnsel om de kosten laag te houden, maar dit mag nooit ten koste gaan van de kwaliteit in de zorg. Een laag tarief in het contract mag dus niet impliceren dat er minder zorg verleend gaat worden aan eenzelfde hoeveelheid cliënten, maar het mag ook niet zo zijn dat het personeel een lager salaris krijgt, daar men gebonden is aan de CAO regels. Toch worden er contracten opgemaakt tegen prijzen die ver onder de kostprijs liggen, contracten die dus niet kunnen voldoen aan de gevraagde salariëring en/of hoeveelheid zorg voor de cliënten. De zorg in de aanbieding dus.

In de regio Rotterdam is het momenteel zo, dat diverse thuiszorgorganisaties per 1 januari, veel van hun personeel zullen moeten ontslaan. Doordat ze het contract met de gemeente niet hebben kunnen binnenhalen, staan ze zonder vaste inkomsten, met alle gevolgen van dien. De ontslagen vallen vooral bij de huishoudelijke hulpverleners (alfahulp, de basis huishoudelijke hulp) en de meer uitgebreidere huishoudelijke hulp (thuiszorg A). Een ander gevolg in deze regio is, dat de thuiszorgorganisaties die de contracten wel binnen gehaald hebben, een andere zorg verlenen dan de cliënten momenteel gewend zijn. Het is al een tijdje duidelijk dat de thuiszorg onder grote druk staat, er is weinig tijd voor persoonlijke aandacht, het personeel ervaart een enorme werkdruk en cliënten voelen zich niet serieus genomen. Vooral ouderen vinden het moeilijk om van zorgverlener te moeten veranderen. Mensen die ze jarenlang over de vloer kregen komen straks niet meer, het beetje sociale interactie dat ze nog hadden, valt weg.

In de regio Almelo zijn de thuiszorgorganisaties, die bij de openbare aanbesteding van het huishoudelijk werk buiten de boot vielen, bereid om hun financiële reserves aan te spreken om toch cliënten te behouden. Reserves die bedoeld zijn voor verbeteringen in de zorg, gaan nu besteed worden aan het behouden van het cliëntenbestand. Veel cliënten hebben het advies gekregen van hun zorgverlener om een Persoonsgebonden Budget (PGB) aan te vragen. Het PGB is bedoeld om de cliënt in staat te stellen een willekeurig persoon in te huren voor de zorgbehoefte. Dit kan de buurvrouw zijn, maar ook de thuiszorgorganisatie die het contract niet gekregen heeft. Deze PGB’s schieten vaak tekort, waardoor mensen te weinig geld hebben om professionele hulp in te kopen. De thuiszorgorganisatie in Almelo heeft de cliënten beloofd om in dat geval het verschil te betalen. Dit zullen ze doen uit hun eigen financiële reserves. Kortom, het PGB is een omweg om de nieuwe WMO heen, een omweg die deze nieuwe wet volledig buitenspel kan zetten.

De te verwachten neveneffecten van de nieuwe WMO zijn dusdanig vervelend, dat het de vraag is, of het daadwerkelijk een vereenvoudiging van de regelgeving zal brengen. Daarnaast kan het gebeuren dat de marktwerking en dus het buitenspel zetten van organisaties, tot veel ontslagen zal leiden en tot het verdwijnen van financiële reserves. Het valt ook te verwachten dat er veel onrust bij de cliënten zal ontstaan, omdat de aangeboden zorg en de zorgverlener veranderen. Zorg moet met zorg gegeven worden, niet tegen afbraakprijzen.

Door CoJoNes

Het zelfbeschikkingsrecht moet verreweg het grootste grondrecht zijn voor een mens. Wat maakt een individu een individu? Precies, de vrijheid en mogelijkheid om z’n eigen leven in te richten op basis van individuele keuzes.

Ieder mens wordt geboren met 2 dingen die werkelijk van hem alleen zijn, z’n geest en z’n lichaam. Niemand kan daar iets aan veranderen, het is uw lichaam, uw geest maar vergist u zich niet: Het is niet uw leven.

Niemand in Nederland heeft echter het zelfbeschikkingsrecht over z’n eigen leven, niemand. Het leven van een burger is eigendom van de staat en de staat ontleent verregaande rechten aan dat eigendom. Dit klinkt nogal zweverig maar is zo pragmatisch als het maar zijn kan.

Als u met uw lichaam en uw geest werkzaamheden verricht, waarvoor u in ruil voor de geleverde energie en de afschrijving van de productiemiddelen een vergoeding krijg van degene voor wie u het werk verricht, kan de staat een deel van die beloning opeisen. Met andere woorden, de overheid claimt een deel van uw inspanning als de hare. Ouwe koek, weten we al lang en dat noemen we belasting. In het geval, dat u niet bereid zou zijn om die overheid een gedeelte van uw inspanningen te laten claimen, dan wordt u gedwongen om dat alsnog te doen en haalt de overheid het geld gewoon bij u op. Dat recht heeft ze zichzelf toegeëigend.

Ieder mens heeft dan de keuze om niet te werken, zodat de overheid ook geen geld bij hem op kan eisen, immers van een kale kip kun je niet plukken. Het mooie is, dat de overheid dit ook nog eens beloond met een uitkering. Hoe betaalt de overheid die uitkering? Juist, met het geclaimde geld van mensen die zich wel hun geld afhandig laten maken. Vanuit principieel oogpunt is dit voor een oprecht mens dus een gigantisch dilemma.

Op welke gronden verantwoordt de overheid deze onteigening en het lijfeigenschap van haar burgers eigenlijk? Daar heeft ze een term voor bedacht en die luidt het ‘Algemeen belang’.

Het Algemeen Belang wordt onder andere gediend door het streng toezien op plaatsen van dakkapellen en verven van voordeuren, de aanleg van niet rendabele zwembaden, de bouw van gebouwen waarin overheidsdienaren plaats nemen om het Algemeen Belang te dienen, het bieden van onderwijs aan haar jongste onderdanen zodat deze later ook produktief kunnen worden (Eigen Belang is een integraal onderdeel van het Algemeen Belang, onthoudt dat goed), het bouwen van gebouwen voor door de overheid belangrijk gevonden kunst, waar niemand genoeg geld voor wil betalen om het te bekijken, enfin, vult u maar aan.

En nou niet gaan zeuren dat u het er niet mee eens bent, u wilde het zelf, we leven in een democratie, úw volksvertegenwoordiger heeft dit alles voor ú besloten, niet voor zichzelf, omdat dit het beste is voor u en niet te vergeten het ‘Algemeen Belang’. Zo simpel is het.

Van iedere Euro die u als tegenwaarde van de door u geleverde inspanningen ontvangen hebt, komt ongeveer 70 cent bij de overheid terecht, of liever: wordt u door de overheid ontnomen.

Als dit u onverschillig maakt en de dagen een beetje moe, past u dan goed op. De overheid is nogal zuinig op haar onderdanen. Als u geen gordel wilt dragen in uw auto, grijpt de overheid keihard in. Stelt u zich eens voor dat u zichzelf doodrijdt, dat kost de overheid handen vol geld aan gemiste inkomsten. Als u moe bent en het even niet meer trekt, besluit u dan niet om niet-overheids gereguleerde hulpmiddelen te gebruiken. U kunt namelijk niet zo maar dingen tot u nemen, het is dan misschien wel uw lichaam,maar niet uw leven. Weet u wat, neem een borrel en steek een sigaretje op. Volkomen legaal, sterker nog, u bewijst er uw overheid een enorme dienst mee. De kapitaalsvernietiging betaalt u namelijk zelf door middel van accijnzen en dan mag het wel.

Ik heb het niet verzonnen, dat hebt u zelf gedaan door het mandaat dat u uw volksvertegenwoordiger hebt gegeven. En u weet, die heeft het beste met u voor, daarom drukte u op het knopje met zijn naam in het stemhokje. U bent  namelijk het Algemeen Belang en dat blijft u, totdat u er iets aan wilt veranderen.

De verkiezingspolonaise is uitgehost, het feest , met brood en spelen, is ten einde.
Tweemaal een lichte beroering van een drukknopje in de cockpit van de democratie, de digitale waag, snel als een bliksemschicht.

Tot grote schrik van wat jongeren moest in enkele stemregio’s het potlood weer ter hand genomen worden, dit vergde wel enige geworstel met de fijne motoriek om zo’n houten staafje naar een in te kleuren hokje te bewegen, maar ze weerden zich kranig.
We hebben vooraf de polls bestudeerd als waren we op een renbaan,
Place your bets please.

Wij hebben onze democratische plicht gedaan,
een zware verantwoording, allemaal uiteraard uitgebreid ingelezen in de verkiezingsprogramma’s, diepe extentialistische discussies gevoerd met de buren, in de trein, op het werk.
Deze door God gegeven gift waardig ontvangen en deemoedig de zware gang naar het stembureau volbracht.

Toch maar weer gelukt, tweemaal op een knopje drukken,
godzijdank kunnen we weer verder met het echte leven in de hoop dat de volgende uitputtingsslag nog even op zich laat wachten.
Als het even kan 4 jaar, toch wel de tijd die je nodig hebt om weer te herstellen.
De Olympische spelen worden per slot van rekening ook eens in de 4 jaar gehouden, anders maak je die sporters kapot, raken ze overtraind.

We kunnen trots zijn op onze doorleefde democratie!

Afijn, zoals zovelen volgde ik het strak geregiseerde stuk top entertainment op de buis. (of de plasma zo wilt)
Door het kabaal heen zag ik op tv een wat afgleefde man, met een melancholische, ietwat droevige blik zelfs, iets zeggen wat bleef hangen.
Wat hij zei intrigeerde me wel, en een snelle googlesweep leverde een interview op met de door hem geopperde visie op onze politiek
Ik citeer:

“Wat is de belangrijkste reparatie aan het huis van Thorbecke?”

De verbinding tussen het huis en de burgers zal opnieuw gelegd moeten worden. Het architectonisch bijzondere van het huis is dat het van bovenaf is gebouwd bestemd voor een autoritaire samenleving. Inmiddels is de samenleving totaal veranderd. Het huis is zo lang in stand gebleven door de kwaliteit van de binnenmuren. Dat waren de zuilen.
Nederland raakte ontredderd toen de zuilen instortten. De politieke partijen wilden geen consequenties verbinden aan die omstandigheid of konden het niet eens worden over die consequenties. Dat is de situatie waar we ons nu al geruime tijd in bevinden. De zuilen zijn verdwenen al staan sommige staketsels zoals omroepen, politieke partijen en vakbonden nog overeind. We hadden het mooiste sociale stelsel ter wereld maar op het moment dat de sociale controle erodeert is het stelsel tot ondergang gedoemd.

De band tussen burgers en instituties is verbroken. We hebben een zeer indirecte vorm van democratie. Indirecter dan enig ander land, zie maar eens het gebrek aan invloed van de kiezer op de regeringsvorming. In een verzuilde structuur functioneerde die indirectheid. Mensen voelden verbondenheid met de zuil waar zij toe behoorden en hadden vertrouwen in hun voorlieden die onderling tot zaken kwamen. Dat is verdwenen en we moeten onze indirecte democratie directer maken. Twee bewegingen kunnen daaraan bijdragen: het persoonlijker maken van ons stelsel en de lijnen tussen kiezer en gekozene korter maken.
Er bestaan talloze voorstellen om daar invulling aan te geven. Een districtenstelsel is een voorbeeld maar ook de mogelijkheid voor de burger om twee stemmen uit te brengen: één voor de macht en één voor de controle op de macht. Alleen door de burger opnieuw aan te hechten komt de verbinding met ons staatsbestel tot leven. Als we daar niet in slagen zal uiteindelijk de samenleving zoals we die hebben opgebouwd verloren gaan.”
(HAFMO)

Het huis van Thorbecke, reparatie?
Volgens mij moet er ook maar eens scherp naar de fundamenten van dat huis worden gekeken.

Door CoJoNes

Eén van de belangrijkste redenen dat de democratie in de praktijk zo’n onbevredigende en kreupele staatsvorm is, is gelegen in het feit, dat tegenover het democratisch recht geen enkele plicht staat.

In eerste instantie doel ik dan niet op de stemplicht, zoals bij onze zuiderburen.

Vrijblijvendheid heeft geen plaats in een democratisch bestel, een bestel waarin burgers niet alleen een stem uitbrengen over hun eigen toekomst, maar met die stem ook mede bepalend zijn voor de toekomst van anderen. Ik heb er moeite mee, dat mensen vrijblijvend en slecht geïnformeerd invloed kunnen en mogen uitoefenen op mij en de mijnen. Ik heb er moeite mee, dat vanwege het lekkere kontje van Wouter Bos, mijn dochter genoegen zal moeten nemen met gemarginaliseerd en genivelleerd onderwijs.

Ik heb er moeite mee, dat liefhebbers van tomatensoep kunnen beslissen dat multinationals en andere werkgevers het land mogen worden uitgepest. Ik heb er moeite mee, dat vanwege een “lekker wijf” als lijsttrekker, het meest ultieme staaltje van decadentie zich kan manifesteren in de vorm van De Partij van de Dieren.

Als democratie als een groot goed wordt beschouwd, als er legers worden geëquipeerd om haar te verdedigen, als er oorlogen worden gevoerd om haar te brengen en als kosten nog moeite worden gespaard om haar te verheffen tot de moreel meest hoogstaande staatsvorm, is het dan teveel gevraagd om van de uitoefenaars van het democratisch recht enige plichten te vragen?

De ‘verdiepings’plicht bijvoorbeeld?

Het zou toch niet meer dan redelijk zijn, om van de stemmers te vragen, dat ze ook daadwerkelijk weten waar ze voor stemmen. Nog een keer: Waar ze voor stemmen, dus niet op wie of wat ze stemmen. Ik heb een kinderlijk eenvoudig en discreet voorstel, waar geen weldenkend mens op tegen kan zijn, namelijk de stem“verificatie”.

Het pricipe is eenvoudig: Na het uitbrengen van de stem, beantwoord de stemmer 5 vragen, die betrekking hebben op de basale standpunten van de partij van hun keuze. Heeft de stemmer meer dan 2 vragen foutief beantwoord, dan zal zijn stem niet worden meegeteld. Zonder dat de stemmer het weet, vanwege de discretie.

Resultaat: Een gekozen volksvertegenwoordiging die bestaanrecht heeft op ideologische gronden, niet meer op grond van traditie of valse sentimenten. Ik blijf erbij, welke weldenkende politicus, met respect voor zijn achterban en geloof in de “inhoud” van zijn programma, zou hier bezwaar tegen kunnen hebben?